Ξαναβρίσκοντας τον Τόλη Φασόη | Μουσική | ΘΕΜΑΤΑ | LiFO
shadow

Ξαναβρίσκοντας τον Τόλη Φασόη του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου

07/04/2016

Είναι εκεί που ο Μάκης Παπαδημητρίου, σκυφτός και παραιτημένος γιατρός στην εισαγωγή, μεσήλικας στα 42 του, αποδέχεται την πρόσκληση της παρέας του αντικείμενου του πόθου του, της Άννας, και πηγαίνει στο κλαμπάκι της Αντιπάρου, δίνει τα ρέστα του και στη μέση του χορευτικού που έκανε θραύση το καλοκαίρι του 1981, αρπάζει άτσαλα την ευκαιρία του να προλάβει το χαμένο τρένο της ζωής, ταυτόχρονα φέρνοντας στο προσκήνιο την μπάντα που μόλις είχε σχηματίσει τότε ο άρτι αφιχθείς νεαρός από τη Νότιο Αφρική. Ο Τόλης Φασόης είχε διαφωνήσει με το πρώτο του συγκρότητημα, τους Introverts (εσωστρεφής κι ο ίδιος, αλλά θηρίο στη σκηνή) και στρατολόγησε τα μέλη των Sharp Ties, συχνάζοντας στο θρυλικό δισκάδικο Happening και ρωτώντας για πιθανούς συνοδοιπόρους. Με τον Τόλη, που τον χάζευα στα live στο Σπόρτινγκ και αναρωτιόμουν ποιός είναι αυτός ο τύπος που προέτρεπε να πούμε όχι στη Nylon Music και φοβόταν πως είμαστε όλοι Emotional Whores, βρεθήκαμε τυχαία στην ίδια γειτονιά πριν από κάποια χρόνια, και έγινε καλός φίλος και καθηγητής Αγγλικών του γιού μου, διότι εκτός από συνθέτης, τραγουδιστής και στιχουργός, όχι μόνο της δικής του δουλειάς, αλλά και πολλών άλλων, ανάμεσα τους και οι Violent Femmes, είναι εδώ και χρόνια από τους καλύτερους δασκάλους της γλώσσας που, σε όσους προσέχουν τι γράφει και τι εννοεί, φαίνεται καθαρά πως αγαπά και ψάχνει συνεχώς, γενναιόδωρα μεταδίδοντας τις γνώσεις του στα παιδιά. Το Happy to Be Here είναι ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος, και όπως με τον δεύτερο των Sharp Ties, το Safari Boys (με τη συμμετοχή του Νίκου Καρβέλα στα πλήκτρα) που θεωρώ πληρέστερο και πολύ πιο ενδιαφέροντα από το πλατινένιο ντεμπούτο τους, έτσι και αυτός είναι πιο μεστός και εξομολογητικός από τον πρώτο του, που είχε κυκλοφορήσει περίπου πριν από μια πενταετία. Μέσα από τις ατελείωτες διαδρομές του, ως Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό, ήρθε στην Ελλάδα, έγραψε, τραγούδησε και δίδαξε αγγλικά, ο Τόλης Φασόης για πρώτη φορά περνάει τόση Ελλάδα κάτω από τη μουσική του, χωρίς να προδίδει τις προσωπικές του ανησυχίες. Ορμώμενος από ένα μείγμα της βρετανικής πανκ και του σκα, με ρέγκε και ροκ στην εξίσωση, ο πρώτος δίσκος των Sharp Ties, που, παρεμπιπτόντως σήμαινε ισχυροί δεσμοί και όχι τόσο κοφτερές γραβάτες, και σαν όνομα μου θύμιζε μια νοητική παραλλαγή στους Dire Straits, επηρεάστηκε από τον ήχο της εποχής και κυρίως από τη δύναμη και την αμεσότητα, σε σχέση με τη βαριά και κομπλικέ δεκαετία που προηγήθηκε. Όσοι περίμεναν επανάληψη διαψεύστηκαν: επίκαιρος μεν, αλλά ποτέ μοδάτος και σίγουρα όχι επιπόλαιος, ο Φασόης εξελίχθηκε και αυτό διαφάνηκε με το Safari Boys αλλά και τις μεμονωμένες του απόπειρες. Στο Happy to be Here ανιχνεύονται ευδιάκριτα οι θεμελιωτές και λιγότεροι οι επίγονοι- περισσότερο ο Dylan παρά οι Madness. Για παράδειγμα, το ομώνυμο κομμάτι είναι ερμηνευτικά πολύ κοντά στον Bowie, και ως τίτλος του album του, γιορτάζει την χαρά του μετά από την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του (υπέφερε από μυοκαρδίτιδα εξαιτίας της κόπωσης από την ηχογράφηση, ενώ δεν είχε διακόψει τα μαθήματα), τα 35 του χρόνια στη μουσική και μια αντανάκλαση της επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς. Το πρώτο τραγούδι, Devil on the Fly, με τα στακάτα ριφ των Rolling Stones στη “μπούκα” και μια ωδή στα θολά χρόνια που πετάνε μπροστά μας, δίνει το στίγμα ενός rock album, που στη συνέχεια αναπτύσσει αυτό που έκανε εδώ και καιρό ο Φασόης, δηλαδή να πετάει ιδέες μέσα στα κομμάτια και να ανακατεύει τις επιρροές με βιώματα και συνθετική ποικιλία. Ο Τόλης Φασόης Το γρήγορο Cookie Ride πατάει στο Whatever Gets you Thru the Night του Τζον Λένον και μιλάει για το καρότο που σε οδηγεί σε γεύσεις κι εμπειρίες. Ο Φασόης μοιάζει να διστάζει ανάμεσα στην ταχύτητα της σφαίρας και την αδράνεια (…but I cannot take it Slow). Στο Dirty Grimy Angels θυμάται τα νιάτα του, την new wave σκηνή του Κέϊπ Τάουν, τα είδωλα που έσπαζαν τους κανόνες και έθεταν προκλήσεις με ρίσκο και κίνδυνο. Το Happy to Be Here αναφέρεται στιχουργικά στον Ντίλαν όταν λέει I’m Asking for a Cup of Coffee, but I’m Begging you For More και συνεχίζει με πολιτικό σχόλιο για τα βασίλεια που γκρεμίζονται και τα φεγγάρια που παραμένουν. Το Fine Lines είναι ένα από τα κομμάτια που άκουσα τις περισσότερες φορές. Είναι σα να αποδομεί το χορευτικό του παρελθόν χωρίς ευτυχώς να το ξορκίζει, σε ένα μεθυστικό μετά-φανκ (θα ήθελα πνευστά εκεί που ξεκουράζεται ο ρυθμός και μπαίνουν οι κιθάρες) με εξωτικά overtones, που κάνει κύκλους επίτηδες, μιας και μιλάει για αποφάσεις και διλήμματα, τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια- round in circles never stopping. Ο Mr. Smith έγινε και βιντεοκλίπ, με τον Φασόη να υποδύεται έναν μοντέρνο, ξινό δεινόσαυρο, που ζει σε μια μουσειακή έπαυλη με ταριχευμένα ζώα- ο άπληστος που μάζεψε και εγκλωβίστηκε στην ιουράσσιο φυλακή του. Σε αντίθεση με το clip από την προηγούμενη του δουλειά, το Come On, όπου λικνιζόταν ως δανδής crooner μπροστά σε ένα vintage μικρόφωνο, εδώ ξεπερνάει το performing που του αρέσει ούτως ή άλλως, και παίζει ρόλο, ως άλλος Pee Wee Herman, στα απομεινάρια του υλισμού- the more we require, the more we acquire. Στο Holy Cheater γράφει τους πιο παιχνιδιάρικους στίχους του, αναφέρεται σε μια Angie (μπορεί των Stones, μπορεί και όχι) αλλά και στους Talking Heads και σε ελληνικότατο ρεμπέτικο αν ακούσετε προσεκτικά. Και για να μην εξαντληθεί στο cheating, χρησιμοποιεί το phoning, που παραπέμπει στα τηλεφωνήματα αλλά και την απάτη. Τα τρία τελευταία κομμάτια του CD οδηγούν σε έναν φυσικό επίλογο, με τα μυστικά του Little Secrets να επισκέπτονται νοσταλγικά το σύμπαν των Sharp Ties, το αργόσυρτο, πικρό και αρκετά μοραλιστικό Intoxication να λυπάται για το ψέμα των ναρκωτικών, και το Cosmic Look-Back Time Surprise να τον φέρνει στη θέση του αστροναύτη/παρατηρητή που συνδιαλέγεται με τον Θεό, τον ρωτάει για συμβουλή κι εκείνος γελάει, σα να γελάει ο Θεός με το concept της ύπαρξής του. Αυτή τη φορά, η ιδέα των στίχων πηγάζει από τη φράση του Σκοτ Φιτζέραλντ στον Υπέροχο Γκάτσμπι: “So We Beat on, Boats against the current, Borne back ceaselessly into the past”, εξού και το δικό του “We are never home and Dry, did I hear you say Goodbye”. Μέσα από τις ατελείωτες διαδρομές του, ως Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό, ήρθε στην Ελλάδα, έγραψε, τραγούδησε και δίδαξε αγγλικά, ο Τόλης Φασόης για πρώτη φορά περνάει τόση Ελλάδα κάτω από τη μουσική του, χωρίς να προδίδει τις προσωπικές του ανησυχίες. Είμαστε κι εμείς ευτυχείς που είσαι εδώ!
Πηγή: www.lifo.gr

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού (αυτού, του Τόλη Φασόη) » e-tetRadio
shadow

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού (αυτού, του Τόλη Φασόη) του Δημήτρη Κανελλόπουλου

17/05/2016

Παρατηρούσα προχθές τον Τολη Φασόη να ερμηνεύει κάποια κομμάτια στο tribute στον David Bowie, σε αυτή την καταπληκτική βραδιά στο Gazarte και εντυπωσιαζόμουν από τη στάση του στη σκηνή.

Κόλλησα κάποια στιγμή. Δεν θυμάμαι να έχω δει ξανά τραγουδιστή να βγάζει on stage τέτοια λεπτότητα, τέτοιους τρόπους, τόση φυσική ευγένεια. Όλος αποπνέει σεβασμό, το σώμα του, ο τρόπος που τραγουδάει, οι κινήσεις του. Λεπτομέρειες θα πείτε που κάθισα και πρόσεξα κι εγώ ώστε να μου κάνουν εντύπωση. Όντως. Είναι όμως αυτό που σου βγάζει σαν αίσθηση και ξέρετε, έτσι, οι αισθήσεις, τα συναισθήματα και τα βλέματα είναι το πιο σημαντικό σε ένα live.

Ο Τόλης Φασόης έχει κάνει μία αξιοπρεπέστατη πορεία ως καλλιτέχνης στην ελληνική μουσική σκηνή. Από τότε με τους Sharp Ties και τον ύμνο που έβγαλαν, το «Get that beat» και την τεράστια επιτυχία που γνώρισαν. «Ήταν ένα μάθημα ταπεινότητας αλλά και μια λύτρωση» είχε δηλώσει παλιότερα για όλο αυτό, «λέω πάντα πως χρειάστηκαν 13 μήνες για να ανέβω στο καλάμι και 13 χρόνια για να κατέβω».

Αυτό που με εντυπωσιάζει επίσης με τον Τόλη Φασόη είναι και ο σεβασμός με τον οποίον τον αντιμετωπίζει η νέα γενιά καλλιτεχνών. Και μιλάμε για έναν ποπ τύπο, όχι έναν ροκ ήρωα που θα μπορούσε να εμπνεύσει την πιτσιρικαρία ώστε να ταυτιστεί μαζί του. Δύσκολο αυτό, απίστευτα δύσκολο.
Αν η μουσική είχε περισσότερους σαν τον κ.Φασόη θα ήταν πολύ καλύτερη (και ο κόσμος όλος μαζί).

Δημήτρης Κανελλόπουλος, e-tetradio.gr

Copyright © e-tetradio.gr

Source: http://www.e-tetradio.gr/article/13646/I-aionia-liakada-enos-katharou-mualou-autou-tou-Toli-Fasoi#sthash.UQHdoOJS.R71XLsPp.dpuf

Screen Shot 2016-05-18 at 09.26.12
shadow

2015 Athens Voice Choice : 1ο βραβείο στην κατηγορία video clip για το Mr. Smith

16/12/2015

Το video clip του «Mr. Smith» απο τον καινούριο δίσκο του Τόλη Φασόη « Happy To Be Here» σε σκηνοθεσία Θάνου Αγγέλη 
κέρδισε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «video clip» του «Athens Voice Choice» για το 2015.

Ευχαριστούμε την ομάδα της Athens Voice και το κοινό για το βραβείο !

Screen Shot 2015-03-29 at 19.36.51
shadow

O Τόλης Φασόης προκαλούσε ξύλο μεταξύ ροκάδων και πανκιών – POPAGANDA

O Τόλης Φασόης προκαλούσε ξύλο μεταξύ ροκάδων και πανκιών Η φωνή των Sharp Ties(και συνθέτης της τεράστιας 80s disco επιτυχίας Get That Beat) επανέρχεται με νέο single και μιλάει για τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας. Φωτογραφίες: Άγγελος Χριστοφιλόπουλος / FOSPHOTOS 25.03.2015 Ο Τόλης Φασόης είναι μορφή. Καλοντυμένος, με χαρακτηριστική ξενική προφορά καθώς μου μιλά, ζεστό βλέμμα και πάνω από όλα ανεξάντλητη όρεξη για δημιουργικότητα και επικοινωνία. Τρεις ώρες κράτησε η συζήτησή μας, δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω συνέντευξη, γιατί ένιωσα όπως θα ένιωθα με κάθε άνθρωπο που πρωτογνωρίζω και θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα γι’ αυτόν. Ένα είναι σίγουρο: He still gets that beat.  Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νότια Αφρική. Μου άρεσε από μικρός η σκηνή αλλά οι γονείς μου δε το συζητούσαν συχνά. Ως μετανάστες σκεφτόντουσαν ότι το παιδί τους πρέπει να σπουδάσει, να μορφωθεί και δεν ήθελαν να πάρει τον καλλιτεχνικό δρόμο. Βέβαια, είχα την προδιάθεση και το ήξεραν. Όταν κάναμε parties στο εστιατόριο που είχαμε, με σήκωναν επάνω τριών χρονών πιτσιρίκι και χόρευα για τον κόσμο. Είχαμε ως παιδιά διαφορετική ψυχολογία και διαφορετικά δεδομένα από τους γονείς μας που ήταν μετανάστες. Εμείς δυσκολευόμασταν πολύ να καταλάβουμε την ελληνικότητά τους και είχαμε κόντρες. Όχι μουσικές κόντρες, γιατί άκουγα Θεοδωράκη και Χατζιδάκι που άκουγαν κι εκείνοι. Στο δημοτικό μάλιστα είχα επιλέξει μόνος μου να ακούσω Σαββόπουλο, που στην μητέρα μου δεν άρεσε. Στην Ε’ δημοτικού είχα δίσκους από Jethro Tull και Σαββόπουλο. Οι κόντρες με τους γονείς εστιάζονταν στη διαφορετική κουλτούρα. Εμείς μεγαλώναμε σε μια κοινωνία με πιο ελεύθερα ήθη –αν και ήταν μια φασιστική κοινωνία λόγω του απαρχάιντ. Μου αρέσει να ανεβαίνω στη σκηνή και να εκτίθεμαι. Ίσως επειδή δεν είχα αποδοχή  από τους δικούς μου λόγω της διαφορετικής νοοτροπίας μου, βρήκα την αποδοχή μέσα από το κοινό, αν και η αποδοχή δεν είναι ο σκοπός. Πιθανότερο θεωρώ ότι η  ανάγκη για την σκηνή είναι έμφυτη μέσα μου. Το λέω αυτό γιατί όταν μεγάλος πια, σαράντα χρονών, επισκέφτηκα την Ιθάκη, από όπου ήταν ο παππούς μου, έμαθα ότι ήταν το πρώτο βιολί στα πανηγύρια του νησιού και ότι έγραφε θεατρικά. Όμως η μητέρα μου δεν μου τα είχε πει όλα αυτά γιατί τον είχε χάσει νωρίς και λόγω συναισθηματικής φόρτισης δεν ήθελε να ακολουθήσω τον ίδιο δρόμο. Στην οικογενειακή ταβέρνα που διατηρούσαμε στην Νότια Αφρική εργάζονταν και έγχρωμοι με τους οποίους είχαμε πολύ καλή σχέση γιατί ο πατέρας μου τους πλήρωνε αισθητά καλύτερα από ότι οι ντόπιοι λευκοί. Μας αγαπούσαν λοιπόν και μας καλούσαν πολλές φορές και στα σπίτια τους. Έτσι από τις πιο έντονες αναμνήσεις που έχω είναι από τις συνοικίες τις δικές τους, που καθόμουν επί δύο ώρες σιωπηλός και τους έβλεπα να κάνουν τα δικά τους, να παίζουν τη δική τους μαύρη μουσική. Οφείλω πολλά και στη δική τους καταπληκτική αίσθηση του ρυθμού. Ένας από τους σερβιτόρους που δούλευαν στο εστιατόριο μας με είδε να τραγουδάω Elvis, το “Blue Suede Shoes” συγκεκριμένα, και μου είπε «μα τι είναι αυτά που κάνεις;», έπιασε το μικρόφωνο και μου έδειξε πώς να παίζω μαζί του και πώς να κινούμαι. Κι όντως το έκανα ως πιτσιρικάς σε εκδήλωση του σχολείου κι έγινε το έλα να δεις. Οπότε ναι, η σκηνική μου παρουσία έχει επηρεαστεί από αυτούς τους ανθρώπους. Όταν έκανε την εμφάνιση της η πανκ σκηνή αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο καθένας μπορούσε πια να γράψει τα δικά του κομμάτια. Μου αρέσει να τραγουδάω τα κομμάτια που γράφω γιατί έτσι καταθέτω τον εαυτό μου και αυτοί που ξεχωρίζω στην Ελλάδα είναι οι τραγουδοποιοί. Είχα και έχω μια απέραντη ανάγκη να εκφραστώ με τους στίχους μου, δεν μπορώ να το κάνω με άλλον τρόπο. Δουλεύω πολύ πάνω στη μουσική. Δεν πιστεύω ότι έχω περισσότερο ταλέντο από άλλους αλλά πιστεύω στη δουλειά. Κάνω πάρα πολλές πρόβες και μου αρέσουν πολύ εκείνες οι ώρες. Πρέπει να ιδρώσω πριν ανέβω στη σκηνή, πρέπει να είμαι έτοιμος γιατί ο άλλος δίνει τα λεφτά του για να έρθει να με δει. Στα 24 μου ήρθα στην Ελλάδα μόνιμα. Είχαμε έρθει άλλη μια φορά οικογενειακώς το ’66 αλλά προέκυψε η χούντα και φύγαμε γιατί οι γονείς μου, όντας αριστεροί, δεν είχαν καμία τύχη να βρουν δουλειά. Δυσκολεύτηκα πολύ να προσαρμοστώ στην ελληνική πραγματικότητα. Αυτό που με βοήθησε ήταν ότι βρέθηκα με τα παιδιά, σχηματίσαμε τους Sharp Ties και παίξαμε μαζί μουσική και μάλιστα με αγγλικό στίχο. Υπήρξαμε πρωτεργάτες σε αυτή τη σκηνή. Είμαι καθηγητής αγγλικών σε ιδιωτικό σχολείο της μέσης εκπαίδευσης. Έχω καταφέρει η βραδινή μου δουλειά να μην εισχωρεί στην πρωινή μου. Όμως μερικοί μαθητές μου έχουν έρθει να με δουν να τραγουδώ κι άλλοι φαντάζομαι έχουν δει τα video clips μου. Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική στην Ελλάδα οι περισσότερες μπάντες ήταν cover bands. Η αγγλόφωνη σκηνή ήταν στα σπάργανα και επειδή πουλήσαμε εμείς ανοίξαμε τον δρόμο και σε άλλα γκρουπ και οι εταιρίες ασχολήθηκαν μαζί μας. Δεν περιμέναμε να γίνουμε τόσο δημοφιλείς. Εμείς ήμασταν πιτσιρίκια και παίζαμε για να το ευχαριστηθούμε και για να χορέψουν οι φίλοι μας στο club. Βέβαια, είχαμε συνείδηση του ότι θέλαμε να είμαστε πολιτικοποιημένοι/κοινωνικοποιημένοι π.χ. δε θέλαμε σεξιστικά εξώφυλλα. Η δική μου πολιτικοποίηση είχε έρθει λόγω της κατάστασης του απαρχάιντ που είχα ζήσει στη Νότια Αφρική. Δεν μπορούσα να μην πάρω θέση. Δεν μπορείς να μην πάρεις θέση. Το “Get that beat”, όπως ερμηνεύθηκε στη συναυλία στο Σπόρτινγκ, όπου το γήπεδο ήταν γεμάτο, μπορεί να το δει κανείς στο youtube. Αυτό που δεν μπορεί να δει κανείς είναι ότι οι ροκάδες είχαν πλακωθεί με τα πανκιά. Εκεί έγινε το ξεκαθάρισμα: πάμε με το καινούριο ή όχι; Τραγουδάγαμε και κάποια στιγμή τους βλέπουμε να παίζουν ξύλο στις κερκίδες. Εμείς το είχαμε κατά κάποιο τρόπο προβλέψει γιατί ξέραμε ότι ήμασταν φορείς ενός άλλου τρόπου ζωής. Δεν ήμασταν ροκάδες με την εικόνα του μαλλιά, δεν είχαμε 100.000 solo, ήταν όλα γρήγορα, γκανγκ γκανγκ γκανγκ γκανγκ, ήταν ένας new wave πανκοειδής ήχος. Ήταν πιο ωμό και πιο χορευτικό όλο αυτό και για να πούμε την αλήθεια οι ροκάδες δεν το είχαν πολύ με το χορό. Με το τέλος των Sharp Ties ένιωθα απογοητευμένος γιατί δεν είχαμε καταφέρει να βγούμε στο εξωτερικό ενώ υπήρχαν οι προϋποθέσεις αλλά λόγω κακών χειρισμών της εταιρίας δεν έγινε. Γι’ αυτό το λόγο αποσύρθηκα, αν μπορεί κανείς μπορεί να αποσυρθεί ολοκληρωτικά από τη μουσική. Έκανα φωνητικά, έκανα παραγωγές, έγραφα στίχους για άλλους κι έτσι σταδιακά ξαναμπήκα στο παιχνίδι. Υπήρχε συνεργασία με τους Πυξ Λαξ γιατί μου έβαλαν ένα καρότο που με δελέασε: να γράψω τους αγγλικούς στίχους για τους Eric Burdon, Marc Almond, Steve Wynn και Gordon Ganno. Μου αρέσουν οι καλλιτέχνες που πάντα δίνουν σημασία στον στίχο όπως ο Leonard Cohen και ο Bob Dylan. Στην Ελλάδα γίνονται φανταστικά πράγματα και πιστεύω ότι η Αθήνα είναι μια από τις πρωτεύουσες της μουσικής στην Ευρώπη. Καθημερινά υπάρχουν καλές συναυλίες και σε τόσο διαφορετικά είδη: ρεμπέτικο, πανκ, ροκ οτιδήποτε. Προσωπικά μου αρέσουν πολύ ο Leon of Athens, o Εισβολέας, ο Gautier, ο Blend Mishkin, η Κατερίνα Duska, η Ειρήνη Σκυλακάκη, οι Illegal Operation, οι Imam Baildi και από παλιότερους οι αδερφοί Κατσιμίχα, ο Νίκος Ζιώγαλας και η Δήμητρα Γαλάνη. Από ξένα ακούω πολλά αμερικάνικα και ραπ. Ξεχωρίζω τον Father John Misty. Δεν μου αρέσει να ακούω παλιά τραγούδια. Δεν υπάρχουν πια όρια και γι’ αυτό νομίζω ότι η καλύτερη μουσική γίνεται τα τελευταία πέντε χρόνια, είτε λέγεται Royal Blood είτε FKA twigs. Ο κάθε καλλιτέχνης φέρνει στο τραπέζι αυτό που είναι κι αυτό που καταθέτει. Την τελευταία φορά παίξαμε σε ένα κοινό που δεν ξεπερνούσε τα 100 άτομα -είχε κακοκαιρία κι έτσι δεν είχε προσέλευση- αλλά δώσαμε ό,τι καλύτερο είχαμε. Άλλωστε οι 100 άνθρωποι είναι πιο απαιτητικό κοινό από τους 10.000, έχω παίξει μπροστά σε τόσους και μπορώ να κάνω την σύγκριση. Αυτό κάνεις στο τέλος της ημέρας. Κάνεις ό,τι μπορείς για όσους σε έχουν τιμήσει. Είμαι περήφανος για το τελευταίο μου single, Mr. Smith. Θα μπορούσαμε να πάμε για ένα εύκολο κομμάτι αλλά δε το κάναμε. Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν έχει ούτε ρεφρέν. Το επιλέξαμε όμως για να μιλήσουμε για αυτόν τον τύπο ανθρώπου με το πούρο και τον φτηνό εντυπωσιασμό που τείνει, ευτυχώς, να εξαφανιστεί. Έχουν αλλάξει τα πράγματα κι έχει τελειώσει αυτός ο αισχρός τρόπος που ζούσαμε τόσα χρόνια. Αυτό το επιτηδευμένο ύφος έχει πεθάνει. Πείτε μου κάτι ουσιαστικό, αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Τα προηγούμενα πολιτικά πρόσωπα ήταν αναγκαίο να φύγουν. Δεν ξέρω τι θα γίνει με το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, θα το δούμε αυτό, αλλά πώς είναι δυνατόν να ανεχτούμε «τις Αμυγδαλέζες»; Από την μία μοιάζει απίστευτο το που είχαμε καταντήσει αλλά όποιος παρατηρούσε την κοινωνία το περίμενε. Υπήρχαν σκαλιά που μας οδήγησαν εκεί: ο Χριστόδουλος, το ΛΑ.ΟΣ, εκείνη η εικόνα από το Άγιο Όρος που μαζεύτηκε η μισή Αθήνα για να προσκυνήσει. Όλα αυτά ήταν στάδια εκφασισμού της κοινωνίας. Με τη νέα κυβέρνηση έγιναν ουσιαστικές κινήσεις σε επίπεδο συμβολισμού όπως ο πολιτικός όρκος αλλά εξίσου συμβολικά δεν έπρεπε να υπήρχε ο Παυλόπουλος. Το καταλαβαίνουμε, το δικαιολογούμαι όμως όταν ξεκινάς να δικαιολογείς το ένα και το άλλο πού σταματάς; Δεν πρέπει να δικαιολογούμε τα πάντα στο όνομα της δημοκρατίας. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος μου έλεγε «Φίλε, εσένα θα σε φάει η Αθήνα. Εσένα θα σε φάει η Ελλάδα». Αλλά τίποτα δεν σε τρώει αν δεν το αφήσεις εσύ να σε φάει.
MRSMITH
shadow

Τελικά, ποιος είναι ο Mr. Smith;

13/01/2014

Ιστορική φιγούρα στα εγχώρια ροκ εν ρολ δρώμενα της δεκαετίας του 1980, ο Τόλης Φασόης ήταν ο βασικός τραγουδιστής των Sharp Ties, της πρώτης ελληνικής αγγλόφωνης μπάντας που κατάφερε -σε ανύποπτο χρόνο- να κάνει χρυσό δίσκο και μάλιστα σε εποχές που τέτοια πράγματα μετρούσαν πραγματικά (ήταν το Get That Beat του 1983).

Ο Φασόης παραμένει μουσικά ενεργός και ετοιμάζει μάλιστα νέο δίσκο για το 2015, ονόματι Happy To Be There. Μια πρώτη γεύση του οποίου μας δίνει το τραγούδι “Mr. Smith” σε μουσική του ίδιου Φασόη και στίχους του Χρυσόστομου Μουράτογλου, που απόκτησε μάλιστα και βιντεοκλίπ.

10-12-2014A
shadow

Νέο video clip από Τόλη Φασόη

10/12/2014

Ο Τόλης Φασόης ανέβασε στο Youtube το νέο του video clip, αυτό του τραγουδιού “Mr. Smith” που είναι και το πρώτο single από τον επερχόμενο και πολυαναμενόμενο δίσκο του, “Happy To Be Here’.

Το τραγούδι έχει γράψει ο ίδιος ο Φασόης μαζί με τον Χρυσόστομο Μουράτογλου ενώ τη σκηνοθεσία του video clip υπογράφει ο Θάνος Αγγέλης.

metheksi1
shadow

Τόλης Φασόης: Η πραγματική μέθεξη υπάρχει στη μοναξιά της δημιουργίας

15/03/2010

Ο Τόλης Φασόης και οι Sharp Ties έχουν καταγραφεί στην ελληνική µουσική ιστορία µε έναν διόλου αµελητέο άθλο: έκαναν χρυσό δίσκο – τότε µάλιστα που κάτι τέτοιο απαιτούσε πωλήσεις δεκάδων χιλιάδων αντιτύπων – µε το ντεµπούτο τους, Get That Beat, όντας ένα καθαρά αγγλόφωνο γκρουπ σε µια εποχή – δεκαετία του 1980 – που κάτι τέτοιο ήταν τελείως περιθωριακό. Παραδόξως, µετά την κυκλοφορία άλλων δύο άλµπουµ, ο Φασόης αποφάσισε να τα παρατήσει και απείχε για αρκετά χρόνια. Να όµως που πρόσφτατα επανήλθε δριµύτερος, κυκλοφορώντας τον πρώτο δίσκο του ως σόλο καλλιτέχνης – Just For A Day ο τίτλος του. Ο Ορφέας χαιρετίζει αυτή την επιστροφή και τον ρωτά…

Επιστρέφετε στη δισκογραφία µετά από πολύχρονη απουσία. Πού χαθήκατε τόσο καιρό και γιατί;

Τ.Φ.: Κάπου στις αρχές του 1990, στη µέση µιας συναυλίας, συνειδητοποίησα πως δε µου άρεσε πια αυτό που έκανα. Διαφωνούσα κάθετα µε την εµπορική γραµµή του τρίτου µας δίσκου. Πήγα, λοιπόν, σπίτι µου και δεν τραγούδησα µπροστά σε κοινό για δέκα χρόνια. Αυτή η περίοδος αποδείχθηκε για µένα άκρως δηµιουργική ,τελικά, γιατί ανακάλυψα πάλι τους λόγους για τους οποίους είχα αγαπήσει τη µουσική.

Τι βρήκατε να έχει αλλάξει στα µουσικά µας πράγµατα κατά την απουσία σας και τι παραµένει όπως το θυµάστε;

Τ.Φ.: Η µεγαλύτερη αλλαγή είναι ταυτόχρονα καλή και κακή. Η ελληνική µουσική βιοµηχανία σήµερα είναι ένας µεγάλος αχταρµάς! Οι λαϊκοί τραγουδοποιοί νοµίζουν ότι είναι …ροκάδες! Απ’ την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι αυτοαποκαλούµενοι ‘ροκάδες’ που δεν µπορούν, καν, να συνειδητοποιήσουν ότι γράφουν λαϊκά κοµµάτια ντύνοντάς τα µε ηλεκτρικές κιθάρες. Η αισθητική µου µπροστά σ’αυτό επαναστατεί. Αλλά υπάρχει και κάτι θετικό σε όλη αυτή την ιστορία –έχουν πέσει τα τείχη και, σαν συνέπεια, έχουµε δει και υπέροχες δουλειές, τόσο στη δισκογραφία όσο και στο λάιβ.

Το Just for a day είναι το πρώτο σόλο άλµπουµ σας και έρχεται σχεδόν 30 χρόνια µετά την τεράστια επιτυχία που είχατε µε τους Sharp Ties. Πώς ήταν για σας η δηµιουργία του και ποιούς στόχους θέσατε;

Τ.Φ.: Ένας ήταν ο στόχος – να µου αρέσει αυτό που κάνω. Όταν, τις πρώτες µέρες στο στούντιο, είδα πως περνούσα καλά, συνέχισα και τελείωσα το δίσκο. Δεν αισθανόµουν καµιά πίεση γιατί ήξερα καλά ότι ο πιο πολύς κόσµος ούτε που µε ξέρει πια κι αυτό µου έδωσε µεγάλη ελευθερία να κάνω το δίσκο ακριβώς όπως τον ήθελα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε τον ήχο και τα τραγούδια του Just for a day; Ποιές είναι οι µουσικές επιρροές σας;

Τ.Φ.: Ποτέ δεν ήξερα να κρίνω τη µουσική µου. Και σήµερα, πια, δεν µε ενδιαφέρουν οι ταµπέλες. Αλλά, για να µην αποφύγω την ερώτηση, θα έλεγα ότι είναι ένα µείγµα New Order, James, David Byrne, Franz Ferdinand, Vampire Weekend και Bowie.

Μιλήστε µου λίγο για το ξεκίνηµά σας στη µουσική αλλά και για την πορεία σας µε τους Sharp Ties, για χάρη των νεότερων που δεν έζησαν εκείνη την εποχή.

Τ.Φ.: Οι Sharp Ties ήταν ένα αγγλόφωνο new wave συγκρότηµα στις αρχές του ’80, που κυκλοφόρησαν 3 δίσκους. Είχαµε τεράστια επιτυχία µε τον πρώτο µας δίσκο, το Get that beat, που έγινε χρυσό. Η επιτυχία αυτή συνέβαλλε στο να ανοίξουν οι πόρτες των εταιριών για πολλά νέα συγκροτήµατα. Τελικά, η παρουσία µας στην ελληνική ροκ σκηνή υπήρξε καταλυτική, γιατί παίξαµε ένα ‘καινούργιο ροκ’ που ενθάρρυνε πολλά νέα παιδιά να πάρουν µια κιθάρα και να φτιάξουν συγκρότηµα.

Τι οδήγησε στη διάλυση του συγκροτήµατος και γιατί επιλέξατε να επανέλθετε στις ζωντανές εµφανίσεις χρησιµοποιώντας το ίδιο όνοµα;

Τ.Φ.: Τα αγγλόφωνα συγκροτήµατα στην Ελλάδα χωρίζουν για τον ίδιο λόγο. Πολύ απλά, το κοινό που ακούει αυτή τη µουσική στη χώρα µας είναι πάρα πολύ µικρό και δεν µπορεί να τα συντηρήσει. Αν δεν περάσεις τα σύνορα, όπως έκαναν οι εξαιρετικοί Rotting Christ, η πορεία είναι, λίγο-πολύ, προδιαγεγραµµένη. Ακούγοντας, όµως, τα καινούργια αγγλόφωνα συγκροτήµατα, πιστεύω πως είναι θέµα χρόνου να δούµε κι άλλους Έλληνες να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό. Πριν από 5 χρόνια, επέλεξα να επανέλθω στο λάιβ ξανά µε το όνοµα Sharp Ties για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι δεν είχα την αυτοπεποίθηση να εµφανιστώ µε το όνοµα Τόλης Φασόης. Ο δεύτερος λόγος ήταν για να ξαναθυµήσω στο κοινό ποιοί ήταν οι Sharp Ties και το ρόλο που έπαιξαν στην ελληνική ροκ σκηνή. Όποιοι µας είδαν τότε, το 2005-2007, επιβεβαιώνουν πως οι συναυλίες εκείνες ήταν πάρα πολύ καλές. Έδωσα, έτσι, την ευκαιρία σε όσους δεν µας ήξεραν ήδη, να µας ακούσουν και να γνωρίσουν την ιστορία µας.

Οι Sharp Ties ήταν ένα αγγλόφωνο γκρουπ σε µια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν µάλλον περιθωριακό για τα ελληνικά δεδοµένα. Νιώθετε κάποιου είδους δικαίωση που πλέον η αγγλόφωνη µουσική σκηνή της Ελλάδας γνωρίζει ιδιαίτερη άνθιση;

Τ.Φ.: Κάποιο είδος δικαίωσης όχι. Απλώς βάλαµε κι εµείς ένα µικρό λιθαράκι, όπως είπα πριν.

Ως καθηγητής αγγλικών, τι βαθµό βάζετε στους καλλιτέχνες και τα συγκροτήµατα της σκηνής αυτής για τη χρήση της Αγγλικής γλώσσας;

Τ.Φ.: Ως καθηγητής δεν είµαι αυστηρός, συνήθως βάζω καλούς βαθµούς. Έχω µια παράκληση, όµως… Η αγγλική λέξη love προφέρεται ΄λαβ’ (µε άλφα) καιόχι ‘λοβ’ (µε όµικρον)!!! That would surely earn you an A…!!!

Στη µοναξιά των στιγµών της δηµιουργίας ή στη µέθεξη της ζωντανής εµφάνισης βρίσκεται για σας η πεµπτουσία της ενασχόλησής σας µε τη µουσική;

Τ.Φ.: Διασκεδάζω στη σκηνή και το κάθε λάιβ είναι µια πρόκληση για µένα. Αλλά η πραγµατική µέθεξη υπάρχει στη µοναξιά της δηµιουργίας. Όταν τελειώνω ένα κοµµάτι, αισθάνοµαι ταπεινός και ευγνώµων µαζί, γιατί, ακόµα, στα πενήντα µου, έχω την ίδια λαχτάρα για τη µουσική που είχα στα δεκάξι… Έχω, πια, καταλαγιάσει µέσα µου και µπορώ µε βεβαιότητα να πω ότι, αν ήτανε να ζήσω τη ζωή µου απ’ την αρχή, πάλι τη µουσική θα διάλεγα.

Τελειώνοντας, µιλήστε µου για τα σχέδιά σας για το άµεσο αλλά και το πιο µακρινό µέλλον (ζωντανές εµφανίσεις, δισκογραφία κλπ.)

Τ.Φ.: Το καλοκαίρι θα κάνω περιοδεία µε τα αδέλφια Κατσιµίχα και τον Μάνο Ξυδούς. Μετά θα φτιάξω µια µπάντα για να ετοιµαστώ για τον επόµενο χειµώνα που κλείνω 30 χρόνια στη δισκογραφία. Στο µεσοδιάστηµα θα ζω την κάθε µέρα σαν να είναι η τελευταία µου. Με πάθος, µε χαρά, µε αγάπη.

yupii-2010-1
shadow

Ο Τόλης Φασόης, πάλαι ποτέ ηγέτης των Sharp Ties, που στα 80s άλλαξαν τον χάρτη του ελληνικού ροκ, δε θα κρεµάσει ποτέ την κιθάρα του.

03/03/2010

Όταν έπεσε η Χούντα, οι νέοι στράφηκαν στο πολιτικό τραγούδι – ήταν σκασµένοι από την εφταετία και ήθελαν να ακούσουν όσο Θεοδωράκη τραβούσε η ψυχή τους. Η Αριστερά της µεταπολίτευσης, άλλωστε, είχε άτυπα απαγορεύσει στα µέλη της να ακούνε ροκ, καταδικάζοντάς το ως «αµερικανόφερτη υποκουλτούρα».

Αυτό πήγε πολύ πίσω την υπόθεση ελληνικό ροκ σε σχέση µε αυτό που συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσµο. Όταν το χίπικο εντουράζ του Σαββόπουλου έπαιζε στο Κύτταρο, στο εξωτερικό τα παιδιά των λουλουδιών είχαν αποχαιρετήσει την αθωότητα και οι πανκ είχαν αρχίσει να παίρνουν κεφάλι. Και το 80 οι Sex Pistols είχαν ήδη παρελθόν, αλλά στην Ελλάδα οι πρώτοι πανκ που εµφανίζονταν δειλά-δειλά ήταν δακτυλοδεικτούµενοι ακόµη και από τους (υποτίθεται ανοιχτόµυαλους) ροκάδες.

Το ότι µια µπάντα σαν τους Sharp Ties, που είχε πιάσει εντελώς τον βρετανικό πανκ-ροκ απόηχο, έφτασε να γεµίζει το Σπόρτινγκ ήταν ένα µεγάλο, όµορφο παράδοξο. Όπως λέει και ο Τόλης Φασόης, πρώην τραγουδιστής και εγκέφαλος τους, «Οι ροκάδες είχαν πρόβληµα µε τους κοντοκουρεµένους και µακιγιαρισµένους πανκάδες. Δεν τους πείραζε τόσο το είδος της µουσικής, όσο το στυλ. Όµως το 81 στο Σπόρτινγκ, πρωτοείδα τους ροκάδες να χορεύουν τα κοµµάτια µας. Τότε κατάλαβα πως το καινούργιο είχε επιβληθεί». Κυρίως µε το buzz ενός και µόνο τραγουδιού, του «Get that beat» που δεν έχει σταµατήσει να ακούγεται σε κάθε ροκ µπαρ που σέβεται τον εαυτό του. «Υπάρχει κόσµος που εκπλήσσεται όταν λέω ότι το τραγούδι γράφτηκε από ένα ελληνικό συγκρότηµα, ότι είναι δικό µου».

Το πρώτο µισό των 80s οι Sharp Ties ήταν ό,τι και οι Τρύπες µια δεκαετία αργότερα. Και γιʼ αυτό διαλύθηκαν. «Δε συµφωνούσα µε την εµπορική κατεύθυνση που είχαµε πάρει στον τρίτο µας δίσκο. Όσο γλυκιά είναι η επιτυχία, συνοδεύεται από πιέσεις που σε αποµακρύνουν από τους λόγους που σε έκαναν να αρχίσεις το ταξίδι. Απόλαυσα την αναγνωρισιµότητα µου. Όµως το 87, σε µια συναυλία κατάλαβα πως δεν ευχαριστιόµουν αυτό που έκανα. Προτίµησα να βρω µια δουλειά που θα µου εξασφάλιζε οικονοµική ανεξαρτησία, για να ασχοληθώ µε τη µουσική χωρίς συµβιβασµούς». Σήµερα που ο Φασόης τα βράδια παίζει live τα τραγούδια του πρώτου σόλο δίσκου του, Just For A Day, (οσονούπω θα περιοδεύσει µε τους Κατσιµιχαίους), τα πρωινά εξακολουθεί να διδάσκει αγγλικά στη Σχολή Μωραϊτη. «Οι µαθητές µου ξέρουν ότι είµαι και µουσικός, αν και δεν ξέρουν τί ακριβώς κάνω στη σκηνή. Βέβαια έχουν δει τα βιντεάκια στο Youtube». Αχ, αυτό το ίντερνετ.

el1
shadow

Η φθορά των Sharp Ties μ’ έκανε ταπεινό

08/02/2010

Πέρασαν σχεδόν 50 χρόνια για να βγάλει ο Τόλης Φασόης τον πρώτο του προσωπικό, εξ ολοκλήρου αγγλόφωνο, δίσκο «Just for a day» (ΕΜΙ). Κι ακριβώς 30 από τότε που οι Sharp Ties είχαν κάνει τεράστια επιτυχία με το «Get that beat».

Πού ήταν λοιπόν τόσα χρόνια η «ψυχή» των Sharp Ties; Εζησε μια περίοδο στο εξωτερικό, ύστερα επέστρεψε στην Ελλάδα, άρχισε να διδάσκει αγγλικά στον «Μωραΐτη» και, ταυτόχρονα, έγραφε πότε πότε αγγλόφωνους στίχους, όπως αυτούς που τραγούδησαν οι Eric Burdon, Gordon Gano, Steve Wynn και Marc Almond στο cd των «Πυξ Λαξ» «Χαρούμενοι στην πόλη των τρελών».

Στη συναυλιακή σκηνή ξανανέβηκε χάρη στον Πάνο Κατσιμίχα και στον Μάνο Ξυδούς. Με απίστευτη σκηνική ενέργεια, τραγούδια που φλερτάρουν με το new wave, εμφάνιση και συμπεριφορά Εγγλέζου δανδή και πολύ χιούμορ, ο Φασόης έκανε αίσθηση και σε όσους δεν είχαν ποτέ χορέψει το «Get that beat»…

Γεννήθηκε στη Νότια Αφρική κι εκεί έφτιαξε το πρώτο του πανκ συγκρότημα, παρότι προερχόταν από ελληνική οικογένεια με ελληνικότατα ακούσματα – ο παππούς του τραγουδούσε κι έπαιζε βιολί σε πανηγύρια στην Ιθάκη.

«Το τραγούδι μού άρεσε πολύ. Αλλά μου άρεσε και το θέατρο. Κι αυτό σπούδασα. Οταν όμως ήρθα στα 23 μου στην Ελλάδα, με την αγγλική προφορά που είχα, δεν μπορούσα να δουλέψω ως ηθοποιός. Κι έτσι στράφηκα στη μουσική. Αργότερα βρήκα τα παιδιά και φτιάξαμε τους Sharp Ties…», εξηγεί.

Το «Just for a day» θυμίζει βρετανική σκηνή και κάτι από new wave.

«Ειλικρινά, δεν ξέρω να τον περιγράψω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι τα κομμάτια είναι δουλεμένα χρόνια. Κι ότι έχω την καρδιά μου κοντά στον Μπράιαν Φέρι και στον Ντέιβιντ Μπερν…».

Η αποδοχή σάς απασχολεί;

«Δεν με ενδιαφέρει. Θα μου άρεσε φυσικά να υπάρξει, αλλά δεν είναι πια προτεραιότητά μου. Ελπίζω τουλάχιστον όσοι πάρουν τον δίσκο να τον ευχαριστηθούν. Αλλά κι αν δεν τους αρέσει… καλώς».

Πριν από 30 χρόνια κάνατε το «Get that beat» μια πολύ μεγάλη επιτυχία το ’80. Κάποιοι σας είχαν χαρακτηρίσει, όμως, απαξιωτικά «ποπ» συγκρότημα…

«Η επιτυχία γίνεται πάντα τυχαία. Ούτε η εταιρεία μας την είχε προβλέψει. Γι’ αυτό δεν είχε τυπώσει καν αρκετά αντίτυπα. Οταν πάντως η επιτυχία έρχεται, αμέσως κάποιοι σε χαρακτηρίζουν κάπως. Νομίζω πάντως ότι μας αδίκησαν όσοι μας αντιμετώπιζαν απαξιωτικά γιατί εμείς ανοίξαμε τον δρόμο για πολλά συγκροτήματα. Αντίστοιχα, οι Sharp Ties δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τους “Σπυριδούλα”, τους “Σόκρατες” και τον Πουλικάκο. Ολοι είμαστε πετραδάκια. Καθένας ακολουθεί βάζοντας το δικό του».

Χρησιμοποιήσατε αγγλικό στίχο σε μια εποχή που δεν ήταν πολύ συνηθισμένο στην Ελλάδα. Τώρα;

«Τώρα πια που η ελληνική ροκ σκηνή κι ο ελληνικός στίχος έχουν ισχυροποιηθεί, δεν αισθάνεται κανείς απειλή από μια αγγλόφωνη επιλογή. Εχουν πέσει τα τείχη. Εγώ, ούτως ή άλλως, δεν καταλάβαινα ποτέ γιατί να υπάρχει μένος ή προκατάληψη ενάντια στον αγγλικό στίχο. Αν μπορείς να τον κάνεις καλά, γιατί όχι; Αν δεν μπορείς, μάθε τουλάχιστον να προφέρεις σωστά τα αγγλικά».

Η επιτυχία σάς εκτροχίασε;

«Λέω πάντα πως χρειάστηκαν 13 μήνες για να ανέβω στο καλάμι και 13 χρόνια για να κατέβω. Οταν είσαι πιτσιρικάς, αυτά τα πράγματα σου φαίνονται σημαντικά. Μεγαλώνοντας τα βάζεις στη σωστή τους ιεραρχία».

Γιατί χαθήκατε;

«Η αλήθεια είναι ότι τότε η εταιρεία μας δεν μπόρεσε να κάνει κάτι καλύτερο για μας. Αλλά όταν έχεις γεμίσει τον Λυκαβηττό κι έχεις πάρει χρυσό δίσκο, πρέπει να έχεις κάποια εξέλιξη. Διαφορετικά, έρχεται η φθορά».

Ηταν δύσκολο να την αντιμετωπίσετε;

«Για μένα ήταν ένα μάθημα ταπεινότητας αλλά και μια λύτρωση. Εκανα μαθήματα φωνητικής, σύνθεσης και ξαναανακάλυψα ό,τι αγαπούσα εξαρχής. Οχι την επιτυχία, αλλά τη μουσική. Γι’ αυτό είμαι τόσο ευτυχισμένος τώρα. Μπορεί να μην είμαι πια μεγάλο όνομα, συνεχίζω όμως να δουλεύω στον χώρο της μουσικής και να αισθάνομαι ότι το κοινό με σέβεται».

Επάνω στη σκηνή έχετε απίστευτη ενέργεια.

«Κάποιος έγραψε πρόσφατα για μένα: “Στη σκηνή ανέβηκε ένα κύριος. Δεν καταλάβαμε τι δουλειά ακριβώς είχε εκεί, μέχρι που άρχισε να τραγουδάει”. Η σκηνή είναι το ιερό μέρος όπου εκφράζω χιλιάδες αισθήματα. Απ’ την άλλη πλευρά κάνω μια δουλειά κι αυτή είναι η φύση της. Εκτός σκηνής είμαι ένας κανονικός άνθρωπος».

Η νέα γενιά της ανεξάρτητης μουσικής ελληνικής σκηνής πώς σας φαίνεται;

«Μου αρέσει πάρα πολύ. Γίνονται φανταστικά πράγματα. Κάποια μέρα θα ήθελα να ανεβώ στη σκηνή μ’ αυτά τα παιδιά – δεν ξέρω βέβαια αν εκείνα θα ανεβαίνανε μαζί μου».

Αυτοσαρκάζεστε, αλλά φαίνεστε κι εξαιρετικά πράος. Αυτή η ηρεμία από πού προέρχεται;

«Από οκτώ χρόνια… ψυχανάλυσης!»

Είστε και καθηγητής Αγγλικών. Πώς σας αντιμετωπίζουν τα παιδιά;

«Σέβονται και τις δύο μου ιδιότητες, αλλά δεν με αντιμετωπίζουν σαν τραγουδιστή. Με βλέπουν ως τον καθηγητή τους. Νομίζω πως το θέμα είναι πώς συμπεριφέρεσαι κατ’ αρχήν εσύ». *